ភាសាខ្មែរEnglish (United Kingdom)
Home Civil Parties' Voices
Civil Parties' Voices

1- លោក អ៊ុម ពិសិដ្ឋ នៅខេត្តស្វាយរៀង


ជីវប្រវត្តិសង្ខេប៖

UM_Piseth
លោក​ អ៊ុម​ ពិសិដ្ឋ កើតនៅថ្ងៃទី​២៥ ខែមិនា​ ឆ្នាំ១៩៥០ មានស្រុកកំណើតនៅ ភូមិអូរក្តាម ឃុំសំបួរ ស្រុកស្វាយទាប ខេត្ត​ស្វាយរៀង។​ សព្វថ្ងៃ​​លោក មាន​ទីលំនៅ​ក្នុង​ភូមិ​អង្គប់ ឃុំសំបួរ ស្រុក​​ស្វាយទាប ខេត្ត​ស្វាយរៀង។ លោក ពិសិដ្ឋ គឺជា​ដើម​​​បណ្តឹង​រដ្ឋប្ប​វេណី​សំណុំ​រឿង​​០០២ ហើយ​លោក​​ក៏​ធ្លាប់​ធ្វើជា ដើម​ប​ណ្តឹង​រដ្ឋប្ប​វេណី​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​០០១ ផងដែរ ក្រោយ​​ពី​ទទួល​បាន​ការ​ផ្ទេរ​សិទិ្ធ​​ពី​ភរិយា​របស់​លោក ដែល​​មាន​ជំងឺ​ជាទម្ងន់ ហើយ​ក្រោយ​មក​ភរិយា​របស់​លោក​បាន​ទទួល​មរណៈ​ភាព។

លោក​ អ៊ុម​ ពិសិដ្ឋ កាល​ពី​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម​ត្រូវ​បាន​គេ​ជម្លៀស​ឱ្យ​ទៅ​នៅ​ភូមិ​ព្រៃទទឹង ឃុំ​សំបួរ ស្រុក​ស្វាយទាប ខេត្ត​ស្វាយរៀង​​ ​ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​ប្រជាជន​ ១៧មេសា (ប្រជាជន​ថ្មី)។ លោក​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៥​​នាក់ គឺ​បង​ប្រុស​២នាក់ បង​ស្រី​ម្នាក់ ប្អូន​ស្រី​ម្នាក់ និង​ប្អូន​ប្រុស​ម្នាក់។ ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៧៥ បង​ប្រុស​ម្នាក់ ប្អូន​ប្រុស​ម្នាក់ និង​រូបលោក​​ត្រូវ​បាន​​គេចាប់​ឱ្យ​​សឹក​ចេញ​​ពី​ព្រះសង្ឃ ហើយ​ឱ្យ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ជាទម្ងន់​នៅក្នុង​កងចល័ត។ ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៧៥ បង​​ប្រុសទី១​របស់​លោក​​ត្រូវ​បានខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​យក​ទៅ​ដាក់​មន្ទីរ​សន្តិសុខ គគីសោម អស់​​រយៈពេល ២០ខែ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​​ធ្វើទារុណ​កម្ម និងបង្ខំ​ឱ្យធ្វើការ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ ហើយ​​ត្រូវ​​បាន​ដោះលែងវិញ​​នៅ​ពេល​​ដែល​បង​​របស់​លោក​​​​​ទ្រុឌ​ទ្រោម​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ក្នុង​ខែ​សីហា ឆ្នាំ១៩៧៧ បង​ប្រុស​ទី៣ របស់​លោ​ក​​ត្រូវ​បាន​ខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​យក​ទៅ​​សម្លាប់។​ ក្នុង​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​១៩៧៧ ប្អូន​ប្រុស​របស់​លោក​​ម្នាក់​ត្រូវ​​បាន​​ខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​យក​ទៅ​​សម្លាប់​​។​ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ម្តាយ​របស់​លោក​បាន​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ជំងឺ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ដោយ​គ្មាន​ការ​ថែទាំ​ និង​ការ​ព្យាបាល​ត្រឹមត្រូវ។ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់​ ១៩៧៩ រូប​លោក​​ត្រូវ​​បាន​​រង​ទារុណ​កម្ម​​ជា​ទម្ងន់​ ដោយ​សារ​ការ​ធ្វើការមិន​មាន​ពេល​​សម្រាក​​ហូប​​មិន​​គ្រប់​គ្រាន់។ ​ពេល​លោក​មានជំងឺ​គ្រុនចាញ់​គ្មាន​ថ្នាំ​​ព្យាបាល មាន​តែ​ថ្នាំ​ចាក់​ដប​ទឹក​ក្រូច និងថ្នាំ​អាចម៍​ទន្សាយ។ សុខភាព​​របស់​​លោក​ទ្រុឌទ្រោម រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ រហូត​​មក​​ដល់​​ពេល​​នេះ​​លោក​មិន​អាច​ធ្វើ​ការ​ធ្ងន់​បាន​ទេ និង​​​បច្ចុប្បន្ន​​លោកមានជំងឺ​ក្រពះ បេះដូង សួត និងជំងឺ​តម្រង​នោម​ធ្ងន់ធ្ងរ។

ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី៖

លោក ពិសិដ្ឋ មានសេចក្តីរីករាយ និង​ត្រេកអរ​យ៉ាងខ្លាំង​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​ ដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​​​០០២។​ លោក​បាន​រួម​ចំណែក​យ៉ាង​សកម្ម​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ព័ត៌​មាន​​​ដល់​​ដើម​​​បណ្តឹង​​រដ្ឋ​ប្ប​វេណី​ដទៃទៀត និង​បាន​​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​​ឯកសារ​ផ្សេងៗ ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​សាលា​ក្តី​ខ្មែ​រក្រហម​​ដល់​​អ្នកជិត​ខាង​របស់​លោក។ ក្រោយ​ពី​បានក្លាយ​​ខ្លួន​ជា​ដើម​​បណ្តឹង​​រដ្ឋប្បវេណី លោក ពិសិដ្ឋ  បាន​បញ្ជាក់​ថា លោក​បាន​ធូរ​ស្រាល​ក្នុងអារម្មណ៍​ច្រើន ព្រម​ទាំង​​សង្ឃឹម​ថា​​តុលាការ​នឹងផ្តល់​យុត្តិធម៌ ហើយការ​ដែល​ធ្លាប់​ភ័យ​ខ្លាច​ថា គេ​មិន​ដឹង​ឮ គឺ​មិន​​មាន​​ទៀត​ទេ​។​ ចំពោះ​សំណង​វិញ ទោះ​ជាសំណង​សហមូហភាព ក៏លោក​អាច​​ទទួល​យក​​បាន​ដែរ​​។

ការ​យល់ដឹងពីសំណងសមូហភាព​ និងផ្លូវចិត្ត និងវិធានការនានាដែលមិនពាក់ពន្ធ័នឹងបច្ចេកទេស​តុលាការ៖

ក្រោយ​ពី​ទទួល​ព័ត៌មាន​ថ្មីៗ ក្នុងកិច្ច​ប្រជុំ​ប្រចាំ​តំបន់​លើកទី៧​ នៅ​ខេត្តស្វាយរៀង លោក​ពិសិដ្ឋ បាន​បង្ហាញ​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ការងារ​សំណង​សមូហភាព និងផ្លូវចិត្ត។​ ជាពិសេស លោក ​មាន​ការ​ត្រេកអរ​​យ៉ាងខ្លាំង​​ចំពោះ​​ដំណឹង​នៃ​ការ​សាង​សង់​ស្តូប​ក្នុង​បរិវេណ​សារមន្ទីរ​ទួលស្លែង។ ការរំពឹងទុក​របស់​លោក​បាន​សំរេច​ ៩០% ហើយ គឺ​នៅ​ពេល​នេះ លោក​​នៅ​រង់ចាំ​តែ​សាល​ក្រម​ចុង​ក្រោយ​ប៉ុណ្ណោះ​។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ៖

លោក ពិសិដ្ឋ បានថ្លែងអំណរគុណ និងបានបញ្ជាក់ថា អង្គភាព​គាំពារ​ជន​រង​គ្រោះ​​បាន​ជួយ​លោក និង​​ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋ​ប្ប​វេណី​ផ្សេង​ទៀត​យ៉ាង​ច្រើន ដូចជា ការបង្ក​​លក្ខណៈ​​ល្អ​គ្រប់​បែបយ៉ាង ការជួយឱ្យ​​ដើមបណ្តឹង​​រដ្ឋប្ប​​វេណី​​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​សវនាការ ផ្តល់​ទស្សនៈ​កិច្ច​នៅ​ទួល​ស្លែង និង​ជើងឯក ដែល​អាច​ធ្វើឱ្យ​ដើម​បណ្តឹង​​រដ្ឋប្បវេណី បាន​ទទួល​ព័ត៌មាន​ផ្សេងៗ ជា​ច្រើន ។ តាម​រយៈ ការ​ចូល​រួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​ប្រចាំ​​តំបន់ ដើម​​បណ្តឹង​​រដ្ឋ​ប្បវេណី បាន​​ជួប​​ផ្ទាល់​​​ជាមួយ​​​មេធាវី​របស់​ខ្លួន និង អាច​​ទទួល​ព័ត៌មា​ន​ថ្មីៗ ពី​ដំណើរ​ការ​របស់​តុលាការ។ ជាមួយ​គ្នា​​នេះ​ផង​ដែរ លោក ពិសិដ្ឋ បាន​ថ្លែង​អំណរ​គុណ​ដល់​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់​ដែល​បាន​ជួយ​គាំទ្រ​ទាំងមន្ត្រី​​កា​រឧបត្ថម្ភ និងការ​គាំទ្រ​ដល់​​ដំណើរ​​ការ​​ទាំង​មូល​។


2- អ្នកស្រី កែវ អ៊ុក នៅខេត្តស្វាយរៀង


ជីវប្រវត្តិសង្ខេប៖

KEO_Ouk
អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក កើតក្នុង​ ឆ្នាំ ១៩៤២ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិព្រៃធំ ឃុំព្រៃធំ ស្រុកកំពង់រោទ៍ ខេត្តស្វាយរៀង។​ សព្វថ្ងៃ​អ្នកស្រីមានទីលំនៅ ក្នុងភូមិឃោសាង ឃុំស្វាយតឿ ស្រុក​កំពង់រោទ៍ ខេត្តស្វាយរៀង។ អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក គឺជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមួយរូបក្នុងសំណុំ​រឿង ​០០២ អ្នកស្រី​បច្ចុប្បន្នចំណាយ​ពេលវេលាភាគច្រើននៅវត្តអារាម និង​ជួយ​មើលចៅៗ នៅឯផ្ទះខណៈដែលកូនរបស់អ្នកស្រីជាអ្នកចិញ្ចឹម។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៧ ក្រុមគ្រួសារ អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក និងបងប្អូន ព្រមទាំងប្រជាជនទាំងអស់ ត្រូវបាន​កម្មាភិបាល​ខ្មែរ​ក្រហម​បំបែកជាក្រុមៗ ឱ្យនៅឆ្ងាយពីគ្នា ចាស់តាមក្រុមចាស់ និងក្មេងតាមក្រុមក្មេង។ គ្រប់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ត្រូវប្រមូលដាក់រួម។ លុះដល់ដើមឆ្នាំ​១៩៧៨ ក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក និងប្រជាជនក្នុងភូមិទាំងអស់ ត្រូវបានកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមនាំយកទៅជីកអាង នៅតាដែត ស្រុកកំពង់រោទ៍ ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃគ្មានពេល​សម្រាក គឺឈប់តែពេលហូប​បបរ​មួយ​ភ្លែត​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេលមានប្រជាជនណាធ្វើការលែងកើត ត្រូវបានពួកខ្មែរក្រហមយកទៅវាយនឹងត្បូងចប ទោះជា​មិនទាន់ស្លាប់ក៏ពួកវាកប់ទាំងរស់គ្មានត្រាប្រណីឡើយ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នកស្លាប់​ទាំងនោះ ក៏មានប្តីរបស់អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក ឈ្មោះ គង់ ​ចាន់ ពេលនោះអាយុ ៣៨ឆ្នាំដែរ។​ នៅពេលនោះប្តី​របស់អ្នកស្រីមានជំងឺគ្រុនចាញ់ផង ត្រូវបាន​ពួកខ្មែរ​ក្រហម​យក​ទៅ​វាយ​​នឹងត្បូងចប និងកប់ទាំងរស់ នៅវត្តឫស្សីសាញ់។ អ្នកស្រីក៏មានក្មួយស្រីម្នាក់ឈ្មោះ គង់ សំឡី អាយុ១៦​ឆ្នាំត្រូវបានសម្លាប់ផងដែរ។ អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក មានការ​ឈឺចាប់​ខ្លាំង​ណាស់​ចំពោះ​សម័យឧក្រិដ្ឋកម្ម​ដ៏សាហាវព្រៃផ្សៃនោះ។

ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី៖

ក្រោយពីក្លាយជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមក អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក បានបញ្ជាក់ថា អ្នកស្រីមានការ​រំសាយកំហឹងបានច្រើន​។ មុនមិនទាន់បានទទួលស្គាល់ជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី អ្នកស្រី​តែងតែ​​មានអារម្មណ៍​ស្មុគស្មាញក្នុងចិត្ត ពេលយប់អ្នកស្រីតែងតែគេងសម្រក់ទឹកភ្នែកនឹកឃើញដល់ប្តីរបស់​អ្នកស្រី។

អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក មានសេចក្តីសង្ឃឹមទុកថា តុលាការខ្មែរក្រហមនឹងកាត់ក្តីដោយយុត្តិធម៌។​ អ្នកស្រីរីករាយ​ ត្រេកអរ និងធូរស្រាលក្នុងអារម្មណ៍រហូតដល់ពី ៥០%ទៅ៦០% ចំពោះ​សាលក្រម​កាត់ក្តីឌុច។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីនៅទន្ទឹងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ ថាតើពេលណាទើបការកាត់ក្តីលើ ខៀវ សំផន និងនួន ​ជា បានបញ្ចប់។ ទោះយ៉ាងណា​អ្នកស្រី​មានសង្ឃឹម​យ៉ាងមុត​មាំថា ការរំពឹងទុករបស់អ្នកស្រីនឹង​បានសម្រេច។

ការយល់ដឹងពីសំណងសមូហភាព​ និងផ្លូវចិត្ត និងវិធានការនានាដែលមិនពាក់ពន្ធ័នឹងបច្ចេកទេសតុលាការ៖

ក្រោយពីទទួលព័ត៌មានថ្មីៗ ក្នុងកិច្ចប្រជុំប្រចាំតំបន់លើកទី៧​ នៅខេត្តស្វាយរៀង អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក បានបង្ហាញការពេញចិត្តចំពោះសំណងសមូហភាព និងផ្លូវចិត្ត ។​ ជាពិសេសអ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក ​មានការត្រេកអរ​យ៉ាងខ្លាំងចំពោះដំណឹងនៃការសាងសង់ស្តូបក្នុងបរិវេណសារមន្ទីរទួលស្លែង និង​គម្រោងសំណងពាក់ព័ន្ធសារមន្ទីរទុកដាក់ឯកសារផ្សេងៗ នៅថ្នាក់ខេត្ត គឺអ្នកស្រីមានការពេញចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ៖

អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក មានការត្រេតអរយ៉ាងខ្លាំងដល់អង្គភាពជនរងគ្រោះ ដែលតែងតែផ្តល់ព័ត៌មាន​ដល់អ្នកស្រីជាដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី និងដែលបានឱ្យអ្នកស្រីបាន​ចូល​រួម​ក្នុងកិច្ចប្រជុំ​ប្រចាំ​តំបន់ និង​ចូលរួមក្នុងដំណើការផ្សេងៗ ទៀត។ អ្នកស្រីបានសំណូម​ពរជាចុងក្រោយ ឱ្យការកាត់ក្តីរបស់តុលាការខ្មែរក្រហម​ ប្រព្រឹត្តិទៅឱ្យបានឆាប់រហ័ស។

3- អ្នកស្រី សំ ថាវី នៅខេត្តព្រៃវែង


ជីវប្រវត្តិសង្ខេប៖

SAM_Thavy
អ្នកស្រី សំ​​ ថាវី កើតនៅថ្ងៃទី០៥ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៦២ មានស្រុកកំណើតនៅ ភូមិព្រែកផ្តៅ ឃុំកំពង់ត្របែក ស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង។​ សព្វថ្ងៃអ្នកស្រីមានទីលំនៅ ក្នុង​ភូមិព្រែ​ក​ផ្តៅ ឃុំកំពង់ត្របែក ស្រុក​កំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង។ អ្នកស្រី សំ ថាវី គឺជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្ប​វេណី​សំណុំ​រឿង​០០២។

ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ ក្រុមគ្រួសារ អ្នកស្រី សំ ថាវី ជាមួយម្តាយ និង បងប្អូនរបស់អ្នកស្រីត្រូវបាន​គេជម្លៀសចេញពី​ភ្នំពេញ ហើយពួកគាត់បានទៅស្នាក់នៅផ្សារគគី ខេត្តកណ្តាល អស់​រយៈ​ពេល​​បីថ្ងៃ ដើម្បីរង់ចាំ​ត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញ។  ប៉ុន្តែក្រោយមកពួកខ្មែរក្រហមបាន​ប្រាប់ថា អ្នកណាមានស្រុកកំណើតពីខេត្ត​ណាឱ្យទៅខេត្តនោះវិញ។អ្នកស្រីជាមួយនឹងម្តាយ ព្រម​ទាំង​បងប្អូនបានសម្រេចចិត្តបន្តដំណើរទៅស្រុក​កំណើតគឺទីលំនៅរបស់អ្នកស្រីសព្វថ្ងៃ។

ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥​ ដដែលម្តាយរបស់អ្នកស្រី ថាវី បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺជាទម្ងន់ ដោយគ្មានការថែទាំ និងការព្យាបាល ម្តាយរបស់អ្នកស្រីបានស្លាប់នៅខែមករា​ ឆ្នាំ១៩៧៦ ដោយចោលកូន ៦នាក់​​ឱ្យនៅកំព្រា។

ឪពុក​របស់អ្នកស្រី ថាវី គឺជាទាហានលន់នល់ដែលបានពាក់សក្តិ២។​ ឪពុករបស់អ្នកស្រីត្រូវ​បានទៅរៀននៅខេត្តកំពង់​ឆ្នាំង​​ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ គឺអំឡុងពេល១ខែមុនខ្មែរក្រហម​ជម្លៀស។ អ្នកស្រី​ត្រូវបានបែកពីឪពុករហូត។ លុះដល់ចុងឆ្នាំ ១៩៧៥ មានគេមកប្រាប់អ្នកស្រីថា ឪពុករបស់អ្នកស្រី ត្រូវ​បានខ្មែរក្រហម​សម្លាប់ហើយ។

ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី៖

ក្រោយពីក្លាយជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមក អ្នកស្រី សំ ថាវី បានបញ្ជាក់ថា អ្នកស្រីមានការ​រំពឹងទុកថាតុលាការនឹងអាចរកយុត្តិធម៌ដល់ឪពុកម្តាយរបស់អ្នកស្រី។ ជាមួយគ្នានេះ​ផង​ដែរ អ្នកស្រីសង្ឃឹម ថាតុលាការនឹងផ្តល់យុត្តិធម៌ និងជាមេរៀនដល់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ។​ អ្នកស្រីមានការធូរស្បើយក្នុង​អារម្មណ៍យ៉ាង​ច្រើនដែលបានចូលរួមតវ៉ាទោះមានការរវល់ និង​លំបាក​​យ៉ាងណាក៏ពេញចិត្តដែរ។ អ្នកស្រីមានបំណងផងដែរក្នុងការបន្តដាក់ពាក្យជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីក្នុងករណី ០០៣ និង​០០៤។

ការយល់ដឹងពីសំណងសមូហភាព​ និងផ្លូវចិត្ត និងវិធានការនានាដែលមិនពាក់ពន្ធ័នឹងបច្ចេកទេសតុលាការ៖

ក្រោយពីទទួលព័ត៌មានថ្មីៗ ក្នុងកិច្ចប្រជុំប្រចាំតំបន់លើកទី៧​ នៅខេត្តស្វាយរៀង អ្នកស្រី សំ ថាវី បានបង្ហាញការពេញចិត្តចំពោះសំណងសមូហភាព និងផ្លូវចិត្ត។​ អ្នកស្រី​បានថ្លែង​អំណរ​គុណដល់អង្គភាពជនរងគ្រោះ ដែលបានស្វះស្វែងរកការគាំទ្រ។​ ជាពិសេស អ្នកស្រី មានការត្រេកអរ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះដំណឹង នៃការសាងសង់​ស្តូបក្នុង​បរិវេណ​សារមន្ទីរ​ទួល​ស្លែង និង​គម្រោងសំណងពាក់ព័ន្ធ​សារមន្ទីរដាក់ឯកសារផ្សេងៗ នៅថ្នាក់ខេត្ត។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ៖

អ្នកស្រី សំ​ ថាវី មានការត្រេតអរយ៉ាងខ្លាំងដល់អង្គភាពជនរងគ្រោះ ដែលតែងតែផ្តល់ព័ត៌មាន​ដល់អ្នកស្រីជាដើម​បណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី និងដែលបានឱ្យអ្នកស្រី មានឱកាស​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំនៅខេត្ត​កំពង់ចាម  និងចូលរួមសវនាការនៅ​ភ្នំពេញកាលពីឆ្នាំ២០១១​ និងបានចូលរួមកិច្ចប្រជុំប្រចាំតំបន់នៅ ខេត្តស្វាយរៀង។ អ្នកស្រីបានទទួលព័ត៌មានយ៉ាងច្រើន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹងដំណើរការរបស់តុលាការខ្មែរក្រហម។

ជាមួយគ្នាផងដែរ អ្នកស្រីសូមថ្លែងអំណរគុណដល់ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ដែលបានជួយគាំទ្រ និងអរគុណដល់តុលាការទាំង​មូល​ក្នុងការ​ស្វែងរកយុត្តិធម៌​ជូនអ្នកស្រី​ជាដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី។

អ្នកស្រីបានសំណូមពរជាចុងក្រោយ ឱ្យការកាត់ក្តីប្រព្រឹត្តទៅ ឱ្យបានឆាប់​រហ័ស។

4- លោកសយ សែន ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅខេត្តតាកែវ។


ជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់លោកសយ សែន

Mr._SY_Sen
លោក សយ សែន កើតនៅឆ្នាំ១៩៥៨ បច្ចុប្បន្នរស់​នៅ ស្រុកតាំ្រកក់ ខេត្តតាកែវ លោកមានមុខរបរ​ជាកសិករ។ លោកគឺ​ជាជនរងគ្រោះផ្ទាល់​ និងរងទារុណកម្មនៅអតីតមន្ទីរ​សន្តិ​សុខ ក្រាំង តាចាន់ និងមានឪពុកស្លាប់នៅទីនេះផងដែរ។

ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៤ លោកត្រូវបានចាប់ខ្លួនហើយបញ្ជូនមកកាន់មន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ ស្ថិតក្នុងស្រុក១០៥ តំបន់នីរតីនៃខេត្តតាកែវ ដោយសារឪពុកលោកធ្លាប់ជាអភិបាលស្រុក អង្គតាសោម ខេត្តតាកែវ។ លោកត្រូវបាន​សួរចម្លើយ និងធ្វើទារុណកម្មក្នុងមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់។

បន្ទាប់មកទៀតក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ លោក សយ សែន និងបុរសប្រាំនាក់ទៀតត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យទៅជីក​រណ្តៅសម្រាប់ដាក់សាកសព។ យ៉ាងហោចណាស់មានសាកសពប្រមាណពី ៥០ ទៅ ១០០ ក្នុងមួយរណ្តៅ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ លោក សយ សែន ត្រូវបាន​សួរចម្លើយ ព្រមទាំងទទួលការវាយដំយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់បាក់កំាភ្លើងចំខ្នងរបស់គាត់ហើយ បាន​បន្សល់​ទុក​ស្លាក​ស្នាមដល់​ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ នៅចន្លោះឆ្នាំ ១៩៧៦-១៩៧៧ លោក សយ សែន គឺជាសាក្សីដែលបានឃើញការសម្លាប់​យ៉ាងឃោរឃៅ​ និងរំលោភលើប្រជាជនថ្មី ១៧ មេសា ជាច្រើននៅអតីតមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងកសាងមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់

លោក សយ សែន បានថ្លែងថា «មជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់ នេះមាន​សារៈសំខាន់​ណាស់សម្រាប់​ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ជនដៃដល់ និងប្រជាជនទូទៅ បើទោះជា​មាន ឬមិនមាន​សាច់ញាតិ​​ស្លាប់ក៏ដោយ ក៏អាចមកធ្វើ​ពិធីបែបសាសនារួមគា្នបាននៅថ្ងៃបុណ្យ​ផ្សេង»។ ​លោកបញ្ជាក់ថា​​បើជំនាន់នេះ​មិនគិតគូរទេអតីតទីតាំងឧក្រិដ្ឋកម្ម  រួមមានឆ្អឹងខោ្មច រណ្តៅសាក​សព និងឧបករណ៍​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ផ្សេងៗ អាចនឹងប្រឈមការបាត់បង់នៅថ្ងៃខាងមុខ។ លោកក៏បានសំណូមពរឲ្យ​បង្កើតជា មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍​នេះនៅកន្លែងផ្សេងៗ ដទៃទៀត នៃប្រទេស​កម្ពុជា ដូចជា​នៅ​អតីត​មន្ទីរសន្តិសុខ អតីតការដ្ឋានធ្វើការ និងអតីតសហករណ៍​នានា សម្រាប់ឲ្យដើមបណ្តឹង ជនរងគ្រោះ ជនដៃដល់ និងប្រជាជន​ទូទៅ​បានធ្វើបុណ្យតាមបែបសាសនានិងរក្សាជាកេរដំណែល​សក្ការៈ​ប្រវត្តិសាស្ត្រសម្រាប់ក្មេង​ៗ​ជំនាន់ក្រោយ​ រំឭក ចងចាំ និងការសិក្សាស្រាវជ្រាវផ្សេងៗ។

ការគំាទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ

តាមរយៈការគាំទ្រផ្សេងៗ របស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ លោក សយ សែន បានទៅទស្សនកិច្ចសិក្សា​នៅ​អតីតទីតាំង​ឧក្រិដ្ឋនានាក្នុងសម័យខ្មែរក្រហមដូចជាវត្តសំរោងក្នុង​​ស្ថិត​នៅ​ខេត្តបាត់ដំបង មជ្ឈមណ្ឌលប្រល័យ​ពូជសាសន៍​ទួលស្លែង និងជើងឯក ស្ថិតនៅរាជធានីភ្នំពេញ និងអតីតមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ ស្ថិតក្នុង​ខេត្តតាកែវ​​ជាដើម។​ជាងនេះ​ទៅទៀត​លោកបានទទួលនូវព័ត៌មានវិវឌ្ឍន៍ស្តីពី​សំណុំរឿង និងដំណើរការក្តី​នៅចំពោះ​មុខ អ.វ.ត.ក តាមរយៈកិច្ចប្រជុំ សិក្ខាសាលា និងសវនាការជម្រះក្តីផងដែរ។​ ជាចុង​ក្រោយ​លោក បានថ្លែង​អំណរគុណដល់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ និងមេធាវី​ដែល​បាន​ខិតខំ​បំពេញ​ការងា​រសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី និងជនរងគ្រោះទូទៅ។

5- លោក អ៊ូ ដាវ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅ ខេត្តកំពត។

ជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
Mr._OU_Dav
លោក អ៊ូ ដាវ កើតនៅថ្ងៃទី០៩ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៥៥ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិច្រាប ឃុំដើមដូង ស្រុកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត លោកបានដាក់ពាក្យបណ្តឹង សុំតាំងខ្លួនជា ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី​មកកាន់​អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ កាលពីថ្ងៃទី ១៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨ លោកមានមុខរបរជាកសិករ។

ឪពុករបស់ លោក អ៊ូ ដាវ ត្រូវបានឃុំឃាំង និងសម្លាប់នៅមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ ដោយចោទថា​ជា​ខ្មាំង។ ម្តាយ​របស់លោកត្រូវបានបង្ខំ​ឲ្យធ្វើ​ការរហូត​ដល់​ស្លាប់​នៅក្នុង​ខេត្ត​តាកែវ។ បង-ប្អូនលោក អ៊ូ ដាវ ២នាក់​ ត្រូវបានបង្ខំឲ្យជីកប្រឡាយសង់ទំនប់ស្ថិតក្នុងភាគខាងជើងខេត្តតាកែវ ហើយបងប្រុសម្នាក់ផ្សេងទៀត ព្រមទាំង​ប្រពន្ធ និងកូនពីរនាក់​ត្រូវ​បាន​ជម្លៀស​ពីភ្នំពេញទៅកំពត និងបានស្លាប់។ ឆ្នាំ ១៩៧៨ បងប្រុសមួយគ្រួសារដែល​មានសមាជិកចំនួន ៧នាក់ ត្រូវបានជម្លៀសពីបាត់ដំបង ទៅស្រុកបាកាន ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​នឹ​ង​បាន​ស្លាប់​ទាំងអស់។​ ចំណែកឯបងប្រុស និងប្រពន្ធ (បងថ្លៃ លោក អ៊ូ ដាវ) ត្រូវបានជម្លៀសពីភ្នំពេញទៅសៀមរាប បានស្លាប់នៅក្នុងគុកខេត្ត​សៀមរាប។

នៅឆ្នាំ១៩៧៦ លោក និងទាហានខ្មែរក្រហម ៤ នាក់ផ្សេងទៀតត្រូវបានចាប់ខ្លួន ធ្វើទារុណកម្មយ៉ាងព្រៃផ្សៅ និងបញ្ជូនទៅក្នុងកប៉ាល់​ស្ថិតក្នុងកំពង់សោម មូលហេតុ​នៃការចាប់​ខ្លួននេះ​​គឺចោទថាជាខ្មាំងរបស់អង្គការ។ អំឡុងពេលនៃការសួរចម្លើយ លោក អ៊ូ ដាវ បានរក្សាចម្លើយដដែលៗថាលោកគ្មានទោស លោកក៏ត្រូវបានដោះលែង។ ប៉ុន្តែ​លោក​ត្រូវបាន​បង្ខំឲ្យ​ធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដូចជាកសាងស្ពាន និងថ្នល់ ទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ ដោយគ្មានអាហារហូប​ចុកគ្រប់គ្រាន់។

នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ លោកត្រូវបានបញ្ចូនទៅភ្នំពេញ។ នៅទីនោះលោក បានឃើញ នួន ជា តា ម៉ុក និង សុន សេន ផ្តល់​អាវុធដល់លោក និងមនុស្សដទៃទៀត ដើម្បីវាយប្រឆាំង​នឹង​ទាហាន​វៀតណាមនៅទិសខាងកើត។ ក្រោយ​មកក្នុងខែមករា ឆ្នាំ ១៩៧៩ លោកបានត្រលប់មកស្រុកកំណើតវិញ។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងកសាងមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់

ដោយលោកបានបាត់បង់សាច់ញាតិរួមមាន៖ ​លោកឪពុក បង បងថ្លៃ ក្មួយៗ និងឪពុកមាមួយគ្រួសារនៅអតីតមន្ទីរ​សន្តិសុខ​ក្រាំង​​ តាចាន់ អារម្មណ៍ឈឺចាប់​ពីអតីត​កាល​ហាក់ប្រែ​ក្លាយ​​​ជាធូរ​ស្រាយវិញនៅពេលដឹងពី គម្រោង​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​សន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់ នេះ។ លោកថ្លែងថា លោក​មិន​នឹក​ស្មានដល់ថា អតីតកន្លែង​សម្លាប់​ឪពុក និង​សាច់ញាតិ​លោកក្លាយជាទីតាំងគោរពបូជាតាមបែបសាសនា​​របស់​ប្រជាជនក្នុងសហគមន៍។ លោកបានថ្លែងអំណរគុណដល់​ម្ចាស់ជំនួយដែល​បាន​ជួយឲ្យ​គម្រោង​នៅទីនេះ​ឲ្យមានជារូបរាងឡើងដើម្បីជាកេរដំណែល​សម្រាប់​ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ ថែរក្សា រំឭក និងចងចំា ពីការកាប់សម្លាប់មនុស្សយ៉ាងសាហាវ​ឃោរឃៅ​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម។​

ការគំាទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ

លោក អ៊ូ ដាវ គឺជាជនបង្គោលរបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះប្រចាំ សុ្រកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត។ លោក​បានជួយ​ការងារជាច្រើនក្នុងការសម្របសម្រួលដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ក្នុង​ដំណើរ​ការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន។ លោក​បាន​ចូលរួមកម្មវិធីជាច្រើនដូចជា៖ កិច្ចប្រជុំ វេទិកា សវនាការ និងសិក្ខាសាលានានាជាដើម។ តាមរយៈ​ការចូលរួម​កម្មវិធីទាំងនេះលោក​បាន​ទទួល​ព័ត៌មានជាច្រើន លោកសប្បាយរីករាយ​ជាខ្លាំង​នៅ​ពេល​បាន​​ចូលរួម​កម្មវិធី​ទាំងនោះ។ ជាងនេះទៅទៀតការ​គាំទ្ររបស់អង្គភាព​គាំពារ​ជនរងគ្រោះ ​បាន​ធ្វើឲ្យគាត់​បាន​ធូរ​ស្បើយ​ផ្លូវចិត្ត និងបានគិតថា តុលាការខ្មែរក្រហម​បានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះ​រូបគាត់​​ដែលជា​ជនរងគ្រោះក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។

6- លោកស្រី ខៀវ សុផល ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅខេត្តតាកែវ



ជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី

Mrs._Khiev_Sophal
លោកស្រី ខៀវ សុផល កើតនៅថ្ងៃទី០៣ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៦១ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិធ្នង់រលើង ឃុំលាចបូរ ស្រុកតាំ្រកក់ ខេត្តតាកែវ លោកស្រីមានមុខរបរជាកសិករ។

ឆ្នាំ១៩៧៧ នៅសុ្រកតាំ្រកក់ ខេត្តតាកែវ ទាហានខ្មែរក្រហមបានចាប់ម្តាយលោកស្រីអោយទៅរៀនសូត្រ។ ប៉ុន្តែចាប់​ពីពេលនោះមក លោកស្រី ខៀវ សុផល មិនដែល​បានជួប​ម្តាយ​លោក​ស្រីទេ។ សម័យខ្មែរក្រហម​លោកស្រីមានវ័យក្មេង តែត្រូវបង្ខំឲ្យធ្វើការងារធ្ងន់ៗ ព្រមទាំងដកសំណាប ដោយមិនមានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ និងមិនមានពេលសម្រាក។ លោក​ស្រីក៏ដូចជាក្មេងៗដទៃទៀតដែរ គឺហូបតែបបររាវៗ ២វែក ចំនួនពីរដងក្នុងមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ បងប្អូនជីដូនមួយរបស់លោកស្រី ខៀវ សុផល ជាគ្រូពេទ្យ​ត្រូវ​បាន​​ខ្មែរក្រហម​ចាប់​ខ្លួន និងបាត់ដំណឹងរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងកសាងមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់

លោកស្រីហាក់ធូរស្បើយក្នុងផ្លូវចិត្ត នៅពេលឃើញ អតីតមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ កន្លែង​ធ្វើ​ទារុណកម្ម និងសម្លាប់ឪពុកមា​របស់លោកស្រីក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សា​​សន្តិភាព​សហគមន៍ លោកស្រីថ្លែងថា «នេះ​គឺជាការ​ឧទិ្ទសកុសលដល់អ្នកដែលបានបាត់បង់ជីវិត ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ជាសាច់ញាតិលោកស្រី និង​ជនរងគ្រោះ​​​ដទៃទៀត ហើយនិង​ជាកេរ​ដំណែល​មួយសម្រាប់ក្មេងជំនាន់ក្រោយឲ្យចងចាំ ដឹងឮ ពីការកាប់សម្លាប់​មនុស្ស​ដ៏ឃោរឃៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម»។

ការគំាទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ

តាមរយៈការចូលរួមជាភាគីមួយនៅចំពោះមុខ អ.វ.ត.ក លោកស្រីបានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងកម្មវិធីនានា ដែលរៀបចំដោយអង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ ដូចជា កិច្ចប្រជុំ និងការ​អញ្ជើញឲ្យមកស្តាប់សវនាការដោយផ្ទាល់ ក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១ នាពេលកន្លងទៅ ជាពិសេសលោកស្រីបានទទួលព័ត៌មានផ្សេងៗ ពីសំណាក់​មេធាវី​លោកស្រី។ លោកស្រី​ក៏​ដូចជា​ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីផ្សេងៗទៀតដែរ បានសំណូមពរ​ឲ្យតុលាការខ្មែរក្រហមពន្លឿន​នីតិវិធីក្នុងការជំនុំជម្រះក្តីដើម្បីរកយុត្តិធម៌សម្រាប់សាច់ញាតិ ដែលបានបាត់បង់ជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហមនេះ។

 
unicode

Who's Online

We have 47 guests online
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterToday399
mod_vvisit_counterYesterday734
mod_vvisit_counterThis week1133
mod_vvisit_counterThis month9326
mod_vvisit_counterTotal4611851

Today: 17 October 2017

Victims Support Section of the ECCC