ភាសាខ្មែរភាសាអង់គ្លេស
Home សំឡេងដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
សំឡេងដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី

លោក អ៊ុម ពិសិដ្ឋ នៅខេត្តស្វាយរៀង

ជីវប្រវត្តិសង្ខេប៖
UM_Piseth
លោក​ អ៊ុម​ ពិសិដ្ឋ កើតនៅថ្ងៃទី​២៥ ខែមិនា​ ឆ្នាំ១៩៥០ មានស្រុកកំណើតនៅ ភូមិអូរក្តាម ឃុំសំបួរ ស្រុកស្វាយទាប ខេត្ត​ស្វាយរៀង។​ សព្វថ្ងៃ​​លោក មាន​ទីលំនៅ​ក្នុង​ភូមិ​អង្គប់ ឃុំសំបួរ ស្រុក​​ស្វាយទាប ខេត្ត​ស្វាយរៀង។ លោក ពិសិដ្ឋ គឺជា​ដើម​​​បណ្តឹង​រដ្ឋប្ប​វេណី​សំណុំ​រឿង​​០០២ ហើយ​លោក​​ក៏​ធ្លាប់​ធ្វើជា ដើម​ប​ណ្តឹង​រដ្ឋប្ប​វេណី​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​០០១ ផងដែរ ក្រោយ​​ពី​ទទួល​បាន​ការ​ផ្ទេរ​សិទិ្ធ​​ពី​ភរិយា​របស់​លោក ដែល​​មាន​ជំងឺ​ជាទម្ងន់ ហើយ​ក្រោយ​មក​ភរិយា​របស់​លោក​បាន​ទទួល​មរណៈ​ភាព។

លោក​ អ៊ុម​ ពិសិដ្ឋ កាល​ពី​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម​ត្រូវ​បាន​គេ​ជម្លៀស​ឱ្យ​ទៅ​នៅ​ភូមិ​ព្រៃទទឹង ឃុំ​សំបួរ ស្រុក​ស្វាយទាប ខេត្ត​ស្វាយ​រៀង​​ ​ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​ប្រជាជន​ ១៧មេសា (ប្រជាជន​ថ្មី)។ លោក​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៥​​នាក់ គឺ​បង​ប្រុស​២នាក់ បង​ស្រី​ម្នាក់ ប្អូន​ស្រី​ម្នាក់ និង​ប្អូន​ប្រុស​ម្នាក់។ ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៧៥ បង​ប្រុស​ម្នាក់ ប្អូន​ប្រុស​ម្នាក់ និង​រូបលោក​​ត្រូវ​បាន​​គេចាប់​ឱ្យ​​សឹក​ចេញ​​ពី​ព្រះសង្ឃ ហើយ​ឱ្យ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ជាទម្ងន់​នៅក្នុង​កងចល័ត។ ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៧៥ បង​​ប្រុសទី១​របស់​លោក​​ត្រូវ​បានខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​យក​ទៅ​ដាក់​មន្ទីរ​សន្តិសុខ គគីសោម អស់​​រយៈពេល ២០ខែ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​​ធ្វើទារុណ​កម្ម និងបង្ខំ​ឱ្យធ្វើការ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ ហើយ​​ត្រូវ​​បាន​ដោះលែងវិញ​​នៅ​ពេល​​ដែល​បង​​របស់​លោក​​​​​ទ្រុឌ​ទ្រោម​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ក្នុង​ខែ​សីហា ឆ្នាំ១៩៧៧ បង​ប្រុស​ទី៣ របស់​លោ​ក​​ត្រូវ​បាន​ខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​យក​ទៅ​​សម្លាប់។​ ក្នុង​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​១៩៧៧ ប្អូន​ប្រុស​របស់​លោក​​ម្នាក់​ត្រូវ​​បាន​​ខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​យក​ទៅ​​សម្លាប់​​។​ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ម្តាយ​របស់​លោក​បាន​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ជំងឺ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ដោយ​គ្មាន​ការ​ថែទាំ​ និង​ការ​ព្យាបាល​ត្រឹមត្រូវ។ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់​ ១៩៧៩ រូប​លោក​​ត្រូវ​​បាន​​រង​ទារុណ​កម្ម​​ជា​ទម្ងន់​ ដោយ​សារ​ការ​ធ្វើការមិន​មាន​ពេល​​សម្រាក​​ហូប​​មិន​​គ្រប់​គ្រាន់។ ​ពេល​លោក​មានជំងឺ​គ្រុនចាញ់​គ្មាន​ថ្នាំ​​ព្យាបាល មាន​តែ​ថ្នាំ​ចាក់​ដប​ទឹក​ក្រូច និងថ្នាំ​អាចម៍​ទន្សាយ។ សុខភាព​​របស់​​លោក​ទ្រុឌទ្រោម រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ រហូត​​មក​​ដល់​​ពេល​​នេះ​​លោក​មិន​អាច​ធ្វើ​ការ​ធ្ងន់​បាន​ទេ និង​​​បច្ចុប្បន្ន​​លោកមានជំងឺ​ក្រពះ បេះដូង សួត និងជំងឺ​តម្រង​នោម​ធ្ងន់ធ្ងរ។

ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី៖

លោក ពិសិដ្ឋ មានសេចក្តីរីករាយ និង​ត្រេកអរ​យ៉ាងខ្លាំង​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​ ដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​​​០០២។​ លោក​បាន​រួម​ចំណែក​យ៉ាង​សកម្ម​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ព័ត៌​មាន​​​ដល់​​ដើម​​​បណ្តឹង​​រដ្ឋ​ប្ប​វេណី​ដទៃទៀត និង​បាន​​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​​ឯកសារ​ផ្សេងៗ ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​សាលា​ក្តី​ខ្មែ​រក្រហម​​ដល់​​អ្នកជិត​ខាង​របស់​លោក។ ក្រោយ​ពី​បានក្លាយ​​ខ្លួន​ជា​ដើម​​បណ្តឹង​​រដ្ឋប្បវេណី លោក ពិសិដ្ឋ  បាន​បញ្ជាក់​ថា លោក​បាន​ធូរ​ស្រាល​ក្នុងអារម្មណ៍​ច្រើន ព្រម​ទាំង​​សង្ឃឹម​ថា​​តុលាការ​នឹងផ្តល់​យុត្តិធម៌ ហើយការ​ដែល​ធ្លាប់​ភ័យ​ខ្លាច​ថា គេ​មិន​ដឹង​ឮ គឺ​មិន​​មាន​​ទៀត​ទេ​។​ ចំពោះ​សំណង​វិញ ទោះ​ជាសំណង​សហមូហភាព ក៏លោក​អាច​​ទទួល​យក​​បាន​ដែរ​​។

ការ​យល់ដឹងពីសំណងសមូហភាព​ និងផ្លូវចិត្ត និងវិធានការនានាដែលមិនពាក់ពន្ធ័នឹងបច្ចេកទេស​តុលាការ៖

ក្រោយ​ពី​ទទួល​ព័ត៌មាន​ថ្មីៗ ក្នុងកិច្ច​ប្រជុំ​ប្រចាំ​តំបន់​លើកទី៧​ នៅ​ខេត្តស្វាយរៀង លោក​ពិសិដ្ឋ បាន​បង្ហាញ​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ការងារ​សំណង​សមូហភាព និងផ្លូវចិត្ត។​ ជាពិសេស លោក ​មាន​ការ​ត្រេកអរ​​យ៉ាងខ្លាំង​​ចំពោះ​​ដំណឹង​នៃ​ការ​សាង​សង់​ស្តូប​ក្នុង​បរិវេណ​សារមន្ទីរ​ទួលស្លែង។ ការរំពឹងទុក​របស់​លោក​បាន​សំរេច​ ៩០% ហើយ គឺ​នៅ​ពេល​នេះ លោក​​នៅ​រង់ចាំ​តែ​សាល​ក្រម​ចុង​ក្រោយ​ប៉ុណ្ណោះ​។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ៖

លោក ពិសិដ្ឋ បានថ្លែងអំណរគុណ និងបានបញ្ជាក់ថា អង្គភាព​គាំពារ​ជន​រង​គ្រោះ​​បាន​ជួយ​លោក និង​​ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋ​ប្ប​វេណី​ផ្សេង​ទៀត​យ៉ាង​ច្រើន ដូចជា ការបង្ក​​លក្ខណៈ​​ល្អ​គ្រប់​បែបយ៉ាង ការជួយឱ្យ​​ដើមបណ្តឹង​​រដ្ឋប្ប​​វេណី​​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​សវនាការ ផ្តល់​ទស្សនៈ​កិច្ច​នៅ​ទួល​ស្លែង និង​ជើងឯក ដែល​អាច​ធ្វើឱ្យ​ដើម​បណ្តឹង​​រដ្ឋប្បវេណី បាន​ទទួល​ព័ត៌មាន​ផ្សេងៗ ជា​ច្រើន ។ តាម​រយៈ ការ​ចូល​រួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​ប្រចាំ​​តំបន់ ដើម​​បណ្តឹង​​រដ្ឋ​ប្បវេណី បាន​​ជួប​​ផ្ទាល់​​​ជាមួយ​​​មេធាវី​របស់​ខ្លួន និង អាច​​ទទួល​ព័ត៌មា​ន​ថ្មីៗ ពី​ដំណើរ​ការ​របស់​តុលាការ។ ជាមួយ​គ្នា​​នេះ​ផង​ដែរ លោក ពិសិដ្ឋ បាន​ថ្លែង​អំណរ​គុណ​ដល់​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់​ដែល​បាន​ជួយ​គាំទ្រ​ទាំងមន្ត្រី​​កា​រឧបត្ថម្ភ និងការ​គាំទ្រ​ដល់​​ដំណើរ​​ការ​​ទាំង​មូល​។

2- អ្នកស្រី កែវ អ៊ុក នៅខេត្តស្វាយរៀង
ជីវប្រវត្តិសង្ខេប៖
KEO_Ouk

អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក កើតក្នុង​ ឆ្នាំ ១៩៤២ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិព្រៃធំ ឃុំព្រៃធំ ស្រុកកំពង់រោទ៍ ខេត្តស្វាយរៀង។​ សព្វថ្ងៃ​អ្នកស្រីមានទីលំនៅ ក្នុងភូមិឃោសាង ឃុំស្វាយតឿ ស្រុក​កំពង់រោទ៍ ខេត្តស្វាយរៀង។ អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក គឺជាដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណីមួយរូបក្នុងសំណុំ​រឿង ​០០២ អ្នកស្រី​បច្ចុប្បន្នចំណាយ​ពេលវេលាភាគច្រើននៅវត្តអារាម និង​ជួយ​មើលចៅៗ នៅឯផ្ទះខណៈដែលកូនរបស់អ្នកស្រីជាអ្នកចិញ្ចឹម។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៧ ក្រុមគ្រួសារ អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក និងបងប្អូន ព្រ​ម​ទាំង​ប្រជាជនទាំងអស់ ត្រូវបាន​កម្មាភិបាល​ខ្មែរ​ក្រហម​បំបែកជាក្រុមៗ ឱ្យនៅឆ្ងាយពីគ្នា ចាស់តាមក្រុមចាស់ និង​ក្មេង​តាម​ក្រុមក្មេង។ គ្រប់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ត្រូវប្រមូលដាក់រួម។ លុះដល់ដើមឆ្នាំ​១៩៧៨ ក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក និងប្រជាជនក្នុងភូមិទាំងអស់ ត្រូវបានកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមនាំយកទៅជីកអាង នៅតាដែត ស្រុកកំពង់រោទ៍ ទាំង​យប់​ទាំងថ្ងៃ​គ្មានពេល​សម្រាក គឺឈប់តែពេលហូប​បបរ​មួយ​ភ្លែត​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេលមានប្រជាជនណាធ្វើការលែងកើត ត្រូវ​បានពួកខ្មែរក្រហមយកទៅវាយនឹងត្បូងចប ទោះជា​មិនទាន់ស្លាប់ក៏ពួកវាកប់ទាំងរស់គ្មានត្រាប្រណីឡើយ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្លាប់​​ទាំងនោះ ក៏មានប្តីរបស់អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក ឈ្មោះ គង់ ​ចាន់ ពេលនោះអាយុ ៣៨ឆ្នាំដែរ។​ នៅពេលនោះប្តី​របស់​អ្នក​ស្រីមានជំងឺគ្រុនចាញ់ផង ត្រូវបាន​ពួកខ្មែរ​ក្រហម​យក​ទៅ​វាយ​​នឹងត្បូងចប និងកប់ទាំងរស់ នៅវត្តឫស្សីសាញ់។ អ្នកស្រី​ក៏មានក្មួយស្រីម្នាក់ឈ្មោះ គង់ សំឡី អាយុ១៦​ឆ្នាំត្រូវបានសម្លាប់ផងដែរ។ អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក មានការ​ឈឺចាប់​ខ្លាំង​ណាស់​ចំពោះ​​សម័យឧក្រិដ្ឋកម្ម​ដ៏សាហាវព្រៃផ្សៃនោះ។

ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី៖

ក្រោយពីក្លាយជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមក អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក បានបញ្ជាក់ថា អ្នកស្រីមានការ​រំសាយកំហឹងបានច្រើន​។ មុនមិន​ទាន់​បានទទួលស្គាល់ជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី អ្នកស្រី​តែងតែ​​មានអារម្មណ៍​ស្មុគស្មាញក្នុងចិត្ត ពេលយប់អ្នកស្រីតែងតែគេងសម្រក់ទឹកភ្នែកនឹកឃើញដល់ប្តីរបស់​អ្នកស្រី។

អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក មានសេចក្តីសង្ឃឹមទុកថា តុលាការខ្មែរក្រហមនឹងកាត់ក្តីដោយយុត្តិធម៌។​ អ្នកស្រីរីករាយ​ ត្រេកអរ និង​ធូរ​ស្រាល​ក្នុងអារម្មណ៍រហូតដល់ពី ៥០%ទៅ៦០% ចំពោះ​សាលក្រម​កាត់ក្តីឌុច។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីនៅទន្ទឹងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ ថា​តើ​ពេលណាទើបការកាត់ក្តីលើ ខៀវ សំផន និងនួន ​ជា បានបញ្ចប់។ ទោះយ៉ាងណា​អ្នកស្រី​មានសង្ឃឹម​យ៉ាងមុត​មាំថា ការ​រំពឹងទុករបស់អ្នកស្រីនឹង​បានសម្រេច។

ការយល់ដឹងពីសំណងសមូហភាព​ និងផ្លូវចិត្ត និងវិធានការនានាដែលមិនពាក់ពន្ធ័នឹងបច្ចេកទេសតុលាការ៖

ក្រោយពីទទួលព័ត៌មានថ្មីៗ ក្នុងកិច្ចប្រជុំប្រចាំតំបន់លើកទី៧​ នៅខេត្តស្វាយរៀង អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក បាន​បង្ហាញ​ការពេញ​ចិត្តចំពោះ​សំណងសមូហភាព និងផ្លូវចិត្ត ។​ ជាពិសេសអ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក ​មានការត្រេកអរ​យ៉ាងខ្លាំង​ចំពោះដំណឹង​នៃ​ការ​សាងសង់ស្តូបក្នុងបរិវេណសារមន្ទីរទួលស្លែង និង​គម្រោងសំណងពាក់ព័ន្ធសារមន្ទីរទុកដាក់ឯកសារផ្សេងៗ នៅថ្នាក់ខេត្ត គឺ​អ្នកស្រីមានការពេញចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ៖

អ្នកស្រី កែវ​ អ៊ុក មានការត្រេតអរយ៉ាងខ្លាំងដល់អង្គភាពជនរងគ្រោះ ដែលតែងតែផ្តល់ព័ត៌មាន​ដល់អ្នកស្រីជាដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី និងដែលបានឱ្យអ្នកស្រីបាន​ចូល​រួម​ក្នុងកិច្ចប្រជុំ​ប្រចាំ​តំបន់ និង​ចូលរួមក្នុងដំណើការផ្សេងៗ ទៀត។ អ្នកស្រី​បានសំណូម​ពរជាចុងក្រោយ ឱ្យការកាត់ក្តីរបស់តុលាការខ្មែរក្រហម​ ប្រព្រឹត្តិទៅឱ្យបានឆាប់រហ័ស។

3- អ្នកស្រី សំ ថាវី នៅខេត្តព្រៃវែង
SAM_Thavy

ជីវប្រវត្តិសង្ខេប៖

អ្នកស្រី សំ​​ ថាវី កើតនៅថ្ងៃទី០៥ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៦២ មានស្រុកកំណើតនៅ ភូមិព្រែកផ្តៅ ឃុំកំពង់ត្របែក ស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង។​ សព្វថ្ងៃអ្នកស្រីមានទីលំនៅ ក្នុង​ភូមិព្រែ​ក​ផ្តៅ ឃុំកំពង់ត្របែក ស្រុក​កំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង។ អ្នកស្រី សំ ថាវី គឺជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្ប​វេណី​សំណុំ​រឿង​០០២។

ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ ក្រុមគ្រួសារ អ្នកស្រី សំ ថាវី ជាមួយម្តាយ និង បងប្អូនរបស់អ្នកស្រីត្រូវបាន​គេជម្លៀសចេញពី​ភ្នំពេញ ហើយ​ពួកគាត់​បានទៅស្នាក់នៅផ្សារគគី ខេត្តកណ្តាល អស់​រយៈ​ពេល​​បីថ្ងៃ ដើម្បីរង់ចាំ​ត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញ។  ប៉ុន្តែក្រោយ​មក​ពួកខ្មែរក្រហមបាន​ប្រាប់ថា អ្នកណាមានស្រុកកំណើតពីខេត្ត​ណាឱ្យទៅខេត្តនោះវិញ។អ្នកស្រីជាមួយនឹងម្តាយ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូនបានសម្រេចចិត្តបន្តដំណើរទៅស្រុក​កំណើតគឺទីលំនៅរបស់អ្នកស្រីសព្វថ្ងៃ។

ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥​ ដដែលម្តាយរបស់អ្នកស្រី ថាវី បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺជាទម្ងន់ ដោយគ្មានការថែទាំ និងការព្យាបាល ម្តាយ​របស់​អ្នកស្រីបានស្លាប់នៅខែមករា​ ឆ្នាំ១៩៧៦ ដោយចោលកូន ៦នាក់​​ឱ្យនៅកំព្រា។

ឪពុក​របស់អ្នកស្រី ថាវី គឺជាទាហានលន់នល់ដែលបានពាក់សក្តិ២។​ ឪពុករបស់អ្នកស្រីត្រូវ​បានទៅរៀននៅខេត្តកំពង់​ឆ្នាំង​​ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ គឺអំឡុងពេល១ខែមុនខ្មែរក្រហម​ជម្លៀស។ អ្នកស្រី​ត្រូវបានបែកពីឪពុករហូត។ លុះដល់ចុងឆ្នាំ ១៩៧៥ មាន​គេមកប្រាប់អ្នកស្រីថា ឪពុករបស់អ្នកស្រី ត្រូវ​បានខ្មែរក្រហម​សម្លាប់ហើយ។

ក្នុងនាមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី៖

ក្រោយពីក្លាយជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមក អ្នកស្រី សំ ថាវី បានបញ្ជាក់ថា អ្នកស្រីមានការ​រំពឹងទុក​ថាតុលាការនឹង​អាចរក​យុត្តិធម៌ដល់ឪពុកម្តាយរបស់អ្នកស្រី។ ជាមួយគ្នានេះ​ផង​ដែរ អ្នកស្រីសង្ឃឹម ថាតុលាការនឹងផ្តល់យុត្តិធម៌ និង​ជាមេរៀន​ដល់​ក្មេងជំនាន់ក្រោយ។​ អ្នកស្រីមានការធូរស្បើយក្នុង​អារម្មណ៍យ៉ាង​ច្រើនដែលបានចូលរួមតវ៉ាទោះមានការរវល់ និង​លំបាក​​យ៉ាង​ណាក៏ពេញចិត្តដែរ។ អ្នកស្រីមានបំណងផងដែរក្នុងការបន្តដាក់ពាក្យជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីក្នុងករណី ០០៣ និង​០០៤។

ការយល់ដឹងពីសំណងសមូហភាព​ និងផ្លូវចិត្ត និងវិធានការនានាដែលមិនពាក់ពន្ធ័នឹងបច្ចេកទេសតុលាការ៖

ក្រោយពីទទួលព័ត៌មានថ្មីៗ ក្នុងកិច្ចប្រជុំប្រចាំតំបន់លើកទី៧​ នៅខេត្តស្វាយរៀង អ្នកស្រី សំ ថាវី បាន​បង្ហាញ​ការពេញ​ចិត្តចំពោះ​សំណងសមូហភាព និងផ្លូវចិត្ត។​ អ្នកស្រី​បានថ្លែង​អំណរ​គុណដល់អង្គភាពជនរងគ្រោះ ដែល​បានស្វះ​ស្វែង​រក​ការគាំទ្រ។​ ជាពិសេស អ្នកស្រី មានការត្រេកអរ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះដំណឹង នៃការសាងសង់​ស្តូបក្នុង​បរិវេណ​សារមន្ទីរ​ទួល​ស្លែង និង​គម្រោងសំណងពាក់ព័ន្ធ​សារមន្ទីរដាក់ឯកសារផ្សេងៗ នៅថ្នាក់ខេត្ត។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ៖
អ្នកស្រី សំ​ ថាវី មានការត្រេតអរយ៉ាងខ្លាំងដល់អង្គភាពជនរងគ្រោះ ដែលតែងតែផ្តល់ព័ត៌មាន​ដល់អ្នកស្រីជាដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី និងដែលបានឱ្យអ្នកស្រី មានឱកាស​បាន​ចូលរួម​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំនៅខេត្ត​កំពង់ចាម  និងចូលរួមសវនាការនៅ​ភ្នំពេញ​កាលពីឆ្នាំ២០១១​ និងបានចូលរួមកិច្ចប្រជុំប្រចាំតំបន់នៅ ខេត្តស្វាយរៀង។ អ្នកស្រីបានទទួលព័ត៌មានយ៉ាងច្រើន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹងដំណើរការរបស់តុលាការខ្មែរក្រហម។​ ជាមួយ​​គ្នាផងដែរ អ្នកស្រីសូមថ្លែងអំណ​រគុណដល់ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ដែល​បាន​ជួយគាំទ្រ និងអរគុណដល់តុលាការទាំង​​មូល​ក្នុងការ​ស្វែងរកយុត្តិធម៌​ជូនអ្នកស្រី​ជាដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី។ អ្នកស្រី​​បាន​សំណូម​ពរជាចុងក្រោយ ឱ្យការកាត់ក្តីប្រព្រឹត្តទៅ ឱ្យបានឆាប់​រហ័ស។

4- លោកសយ សែន ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅខេត្តតាកែវ។

Mr__SY_Sen

ជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់លោកសយ សែន
លោក សយ សែន កើតនៅឆ្នាំ១៩៥៨ បច្ចុប្បន្នរស់​នៅ ស្រុកតាំ្រកក់ ខេត្តតាកែវ លោកមានមុខរបរ​ជាកសិករ។ លោកគឺ​ជា​ជន​រង​គ្រោះផ្ទាល់​ និងរងទារុណកម្មនៅអតីតមន្ទីរ​សន្តិ​សុខ ក្រាំង តាចាន់ និងមានឪពុកស្លាប់នៅទីនេះផងដែរ។

ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៤ លោកត្រូវបានចាប់ខ្លួនហើយបញ្ជូនមកកាន់មន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ ស្ថិតក្នុងស្រុក១០៥ តំបន់នីរតី​នៃខេត្ត​តាកែវ ដោយសារឪពុកលោកធ្លាប់ជាអភិបាលស្រុក អង្គតាសោម ខេត្តតាកែវ។ លោកត្រូវបាន​សួរចម្លើយ និង​ធ្វើ​ទារុណកម្មក្នុងមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់។

បន្ទាប់មកទៀតក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ លោក សយ សែន និងបុរសប្រាំនាក់ទៀតត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យទៅជីក​រណ្តៅ​សម្រាប់​ដាក់​សាកសព។ យ៉ាងហោចណាស់មានសាកសពប្រមាណពី ៥០ ទៅ ១០០ ក្នុងមួយរណ្តៅ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ លោក សយ សែន ត្រូវ​បាន​សួរចម្លើយ ព្រមទាំងទទួលការវាយដំយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់បាក់កំាភ្លើងចំខ្នងរបស់គាត់ហើយ បាន​បន្សល់​ទុក​ស្លាក​ស្នាម​ដល់​ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ នៅចន្លោះឆ្នាំ ១៩៧៦-១៩៧៧ លោក សយ សែន គឺជាសាក្សីដែលបានឃើញការសម្លាប់​យ៉ាង​ឃោរ​ឃៅ​ និងរំលោភលើប្រជាជនថ្មី ១៧ មេសា ជាច្រើននៅអតីតមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងកសាងមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់
លោក សយ សែន បានថ្លែងថា «មជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់ នេះមាន​សារៈសំខាន់​ណាស់សម្រាប់​ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ជនដៃដល់ និងប្រជាជនទូទៅ បើទោះជា​មាន ឬមិនមាន​សាច់ញាតិ​​ស្លាប់ក៏ដោយ ក៏អាចមកធ្វើ​ពិធី​បែប​សាសនារួមគា្នបាននៅថ្ងៃបុណ្យ​ផ្សេង»។ ​លោកបញ្ជាក់ថា​​បើជំនាន់នេះ​មិនគិតគូរទេអតីតទីតាំងឧក្រិដ្ឋកម្ម  រួមមាន​ឆ្អឹងខោ្មច រណ្តៅសាក​សព និងឧបករណ៍​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ផ្សេងៗ អាចនឹងប្រឈមការបាត់បង់នៅថ្ងៃខាងមុខ។ លោក​ក៏​បាន​សំណូមពរ​ឲ្យ​បង្កើតជា មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍​នេះនៅកន្លែងផ្សេងៗ ដទៃទៀត នៃប្រទេស​កម្ពុជា ដូចជា​នៅ​អតីត​​មន្ទីរសន្តិសុខ អតីតការដ្ឋានធ្វើការ និងអតីតសហករណ៍​នានា សម្រាប់ឲ្យដើមបណ្តឹង ជនរងគ្រោះ ជនដៃដល់ និង​ប្រជាជន​ទូទៅ​បានធ្វើបុណ្យតាមបែបសាសនានិងរក្សាជាកេរដំណែល​សក្ការៈ​ប្រវត្តិសាស្ត្រសម្រាប់ក្មេង​ៗ​ជំនាន់ក្រោយ​ រំឭក ចងចាំ និងការសិក្សាស្រាវជ្រាវផ្សេងៗ។

ការគំាទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ
តាមរយៈការគាំទ្រផ្សេងៗ របស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ លោក សយ សែន បានទៅទស្សនកិច្ចសិក្សា​នៅ​អតីតទីតាំង​ឧក្រិដ្ឋ​នានាក្នុងសម័យខ្មែរក្រហមដូចជាវត្តសំរោងក្នុង​​ស្ថិត​នៅ​ខេត្តបាត់ដំបង មជ្ឈមណ្ឌលប្រល័យ​ពូជសាសន៍​ទួលស្លែង និង​ជើងឯក ស្ថិតនៅរាជធានីភ្នំពេញ និងអតីតមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ ស្ថិតក្នុង​ខេត្តតាកែវ​​ជាដើម។​ជាងនេះ​ទៅទៀត​លោក​បាន​ទទួលនូវព័ត៌មានវិវឌ្ឍន៍ស្តីពី​សំណុំរឿង និងដំណើរការក្តី​នៅចំពោះ​មុខ អ.វ.ត.ក តាមរយៈកិច្ចប្រជុំ សិក្ខាសាលា និងសវនាការជម្រះក្តីផងដែរ។​ ជាចុង​ក្រោយ​លោក បានថ្លែង​អំណរគុណដល់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ និងមេធាវី​ដែល​បាន​ខិតខំ​បំពេញ​ការងា​រសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី និងជនរងគ្រោះទូទៅ។

៥- លោក អ៊ូ ដាវ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅ ខេត្តកំពត។
Mr__OU_Dav
ជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី
លោក អ៊ូ ដាវ កើតនៅថ្ងៃទី០៩ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៥៥ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិច្រាប ឃុំដើមដូង ស្រុកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត លោក​បាន​ដាក់ពាក្យបណ្តឹង សុំតាំងខ្លួនជា ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី​មកកាន់​អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ កាលពីថ្ងៃទី ១៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨ លោកមានមុខរបរជាកសិករ។

ឪពុករបស់ លោក អ៊ូ ដាវ ត្រូវបានឃុំឃាំង និងសម្លាប់នៅមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ ដោយចោទថា​ជា​ខ្មាំង។ ម្តាយ​របស់​លោក​ត្រូវបានបង្ខំ​ឲ្យធ្វើ​ការរហូត​ដល់​ស្លាប់​នៅក្នុង​ខេត្ត​តាកែវ។ បង-ប្អូនលោក អ៊ូ ដាវ ២នាក់​ ត្រូវបានបង្ខំ​ឲ្យជីក​ប្រឡាយ​សង់ទំនប់ស្ថិតក្នុងភាគខាងជើងខេត្តតាកែវ ហើយបងប្រុសម្នាក់ផ្សេងទៀត ព្រមទាំង​ប្រពន្ធ និងកូនពីរនាក់​ត្រូវ​បាន​ជម្លៀស​ពីភ្នំពេញទៅកំពត និងបានស្លាប់។ ឆ្នាំ ១៩៧៨ បងប្រុសមួយគ្រួសារដែល​មានសមាជិកចំនួន ៧នាក់ ត្រូវ​បាន​ជម្លៀស​ពី​បាត់​ដំបង ទៅស្រុកបាកាន ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​នឹ​ង​បាន​ស្លាប់​ទាំងអស់។​ ចំណែកឯបងប្រុស និងប្រពន្ធ (បងថ្លៃ លោក អ៊ូ ដាវ) ត្រូវ​បាន​ជម្លៀសពីភ្នំពេញទៅសៀមរាប បានស្លាប់នៅក្នុងគុកខេត្ត​សៀមរាប។

នៅឆ្នាំ១៩៧៦ លោក និងទាហានខ្មែរក្រហម ៤ នាក់ផ្សេងទៀតត្រូវបានចាប់ខ្លួន ធ្វើទារុណកម្មយ៉ាងព្រៃផ្សៅ និង​បញ្ជូន​ទៅ​ក្នុងកប៉ាល់​ស្ថិតក្នុងកំពង់សោម មូលហេតុ​នៃការចាប់​ខ្លួននេះ​​គឺចោទថាជាខ្មាំងរបស់អង្គការ។ អំឡុងពេលនៃការសួរចម្លើយ លោក អ៊ូ ដាវ បានរក្សាចម្លើយដដែលៗថាលោកគ្មានទោស លោកក៏ត្រូវបានដោះលែង។ ប៉ុន្តែ​លោក​ត្រូវបាន​បង្ខំឲ្យ​ធ្វើការ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ដូចជាកសាងស្ពាន និងថ្នល់ ទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ ដោយគ្មានអាហារហូប​ចុកគ្រប់គ្រាន់។

នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ លោកត្រូវបានបញ្ចូនទៅភ្នំពេញ។ នៅទីនោះលោក បានឃើញ នួន ជា តា ម៉ុក និង សុន សេន ផ្តល់​អាវុធ​ដល់​លោក និងមនុស្សដទៃទៀត ដើម្បីវាយប្រឆាំង​នឹង​ទាហាន​វៀតណាមនៅទិសខាងកើត។ ក្រោយ​មកក្នុងខែមករា ឆ្នាំ ១៩៧៩ លោក​បានត្រលប់មកស្រុកកំណើតវិញ។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងកសាងមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់
ដោយលោកបានបាត់បង់សាច់ញាតិរួមមាន៖ ​លោកឪពុក បង បងថ្លៃ ក្មួយៗ និងឪពុកមាមួយគ្រួសារនៅអតីតមន្ទីរ​សន្តិសុខ​ក្រាំង​​ តាចាន់ អារម្មណ៍ឈឺចាប់​ពីអតីត​កាល​ហាក់ប្រែ​ក្លាយ​​​ជាធូរ​ស្រាយវិញនៅពេលដឹងពី គម្រោង​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា​សន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់ នេះ។ លោកថ្លែងថា លោក​មិន​នឹក​ស្មានដល់ថា អតីតកន្លែង​សម្លាប់​ឪពុក និង​សាច់ញាតិ​លោក​ក្លាយជាទីតាំងគោរពបូជាតាមបែបសាសនា​​របស់​ប្រជាជនក្នុងសហគមន៍។ លោកបានថ្លែងអំណរគុណដល់​ម្ចាស់​ជំនួយ​ដែល​បាន​ជួយឲ្យ​គម្រោង​នៅទីនេះ​ឲ្យមានជារូបរាងឡើងដើម្បីជាកេរដំណែល​សម្រាប់​ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ ថែរក្សា រំឭក និងចងចំា ពីការកាប់សម្លាប់មនុស្សយ៉ាងសាហាវ​ឃោរឃៅ​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម។​

ការគំាទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ
លោក អ៊ូ ដាវ គឺជាជនបង្គោលរបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះប្រចាំ សុ្រកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត។ លោក​បានជួយ​ការងារ​ជាច្រើនក្នុងការសម្របសម្រួលដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​ក្នុង​ដំណើរ​ការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន។ លោក​បាន​ចូលរួម​កម្ម​វិធី​ជា​ច្រើន​ដូចជា៖ កិច្ចប្រជុំ វេទិកា សវនាការ និងសិក្ខាសាលានានាជាដើម។ តាមរយៈ​ការចូលរួម​កម្មវិធីទាំងនេះលោក​បាន​ទទួល​​ព័ត៌​មាន​ជាច្រើន លោកសប្បាយរីករាយ​ជាខ្លាំង​នៅ​ពេល​បាន​​ចូលរួម​កម្មវិធី​ទាំងនោះ។ ជាងនេះទៅទៀតការ​គាំទ្រ​របស់អង្គភាព​គាំពារ​ជនរងគ្រោះ ​បាន​ធ្វើឲ្យគាត់​បាន​ធូរ​ស្បើយ​ផ្លូវចិត្ត និងបានគិតថា តុលាការខ្មែរក្រហម​បាន​យក​ចិត្តទុក​ដាក់​​ចំពោះ​រូបគាត់​​​ដែលជា​ជនរងគ្រោះក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។

6- លោកស្រី ខៀវ សុផល ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីនៅខេត្តតាកែវ
Mrs__Khiev_Sophal

ជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី

លោកស្រី ខៀវ សុផល កើតនៅថ្ងៃទី០៣ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៦១ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិធ្នង់រលើង ឃុំលាចបូរ ស្រុកតាំ្រកក់ ខេត្តតាកែវ លោកស្រីមានមុខរបរជាកសិករ។

ឆ្នាំ១៩៧៧ នៅសុ្រកតាំ្រកក់ ខេត្តតាកែវ ទាហានខ្មែរក្រហមបានចាប់ម្តាយលោកស្រីអោយទៅរៀនសូត្រ។ ប៉ុន្តែចាប់​ពីពេ​ល​នោះ​មក លោកស្រី ខៀវ សុផល មិនដែល​បានជួប​ម្តាយ​លោក​ស្រីទេ។ សម័យខ្មែរក្រហម​លោកស្រីមានវ័យក្មេង តែត្រូវ​បង្ខំឲ្យធ្វើការងារធ្ងន់ៗ ព្រមទាំងដកសំណាប ដោយមិនមានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ និងមិនមានពេលសម្រាក។ លោក​ស្រី​ក៏​ដូចជា​ក្មេងៗដទៃទៀតដែរ គឺហូបតែបបររាវៗ ២វែក ចំនួនពីរដងក្នុងមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ បងប្អូនជីដូនមួយរបស់លោកស្រី ខៀវ សុផល ជាគ្រូពេទ្យ​ត្រូវ​បាន​​ខ្មែរក្រហម​ចាប់​ខ្លួន និងបាត់ដំណឹងរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងកសាងមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាសន្តិភាព​សហគមន៍ ក្រាំង តាចាន់

លោកស្រីហាក់ធូរស្បើយក្នុងផ្លូវចិត្ត នៅពេលឃើញ អតីតមន្ទីរសន្តិសុខ ក្រាំង តាចាន់ កន្លែង​ធ្វើ​ទារុណកម្ម និង​សម្លាប់​ឪពុក​មា​​របស់លោកស្រីក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សា​​សន្តិភាព​សហគមន៍ លោកស្រីថ្លែងថា «នេះ​គឺជាការ​ឧទិ្ទស​កុសល​ដល់អ្នកដែល​បាន​បាត់បង់ជីវិត ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ជាសាច់ញាតិលោកស្រី និង​ជនរងគ្រោះ​​​ដទៃទៀត ហើយនិង​ជាកេរ​ដំណែល​មួយ​សម្រាប់​ក្មេងជំនាន់ក្រោយឲ្យចងចាំ ដឹងឮ ពីការកាប់សម្លាប់​មនុស្ស​ដ៏ឃោរឃៅក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម»។

ការគំាទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ

តាមរយៈការចូលរួមជាភាគីមួយនៅចំពោះមុខ អ.វ.ត.ក លោកស្រីបានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងកម្មវិធីនានាដែល​រៀប​ចំ​ដោយ​អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ ដូចជា កិច្ចប្រជុំ និងការ​អញ្ជើញឲ្យមកស្តាប់សវនាការដោយផ្ទាល់ ក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១ នា​ពេល​កន្លងទៅ ជាពិសេសលោកស្រីបានទទួលព័ត៌មានផ្សេងៗ ពីសំណាក់​មេធាវី​លោកស្រី។ លោកស្រី​ក៏​ដូចជា​ដើមប​ណ្តឹង​រដ្ឋប្ប​វេណីផ្សេងៗទៀតដែរ បានសំណូមពរ​ឲ្យតុលាការខ្មែរក្រហមពន្លឿន​នីតិវិធីក្នុងការជំនុំជម្រះក្តី​ដើម្បី​រកយុត្តិធម៌​សម្រាប់​សាច់​ញាតិ ដែលបានបាត់បង់ជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហមនេះ។

លោកស្រី ប៉ូ ឌីណា ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីសំណុំរឿង ០០២ នៅខេត្តកំពង់ស្ពឺ។
ជីវប្រវត្តិ និងរឿងរ៉ាវសង្ខេបក្នុងរបប​ខ្មែរក្រហម
1

លោកស្រី ឌីណា កើតនៅថ្ងៃទី២៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៥៣ នៅភូមិកោះដាច់ ឃុំកោះដាច់ ស្រុកមុខកំពូល ខេត្តកណ្តាល។ បច្ចុប្បន្នលោកស្រីជាស្រី្ត​មេម៉ាយ​រស់នៅ ភូមិកាប់ទូក សង្កាត់កណ្តោលដុំ ក្រុងច្បារមន ខេត្តកំពង់ស្ពឺ មាន​មុខ​របប​ជាអ្នក​បោក​អ៊ុត។ ឪពុក ម្តាយ ស្វាមី កូនប្រុស និងបង​ប្អូនបង្កើតជាច្រើនរបស់លោកស្រី​បានស្លាប់​ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។

នៅ​មុនថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ លោកស្រី និងសមាជិកគ្រួសាររួមមាន៖ ម្តាយ ឪពុក ប្អូនប្រុស ស្វាមី និងកូនប្រុស រស់​នៅភ្នំពេញ។ លោកស្រី និងស្វាមី បម្រើការ​ងារក្នុងស្ថានទូតថៃ ប្រចាំនៅកម្ពុជា។ នៅពេលខ្មែរក្រហមទទួលជ័យជំនះ​ចូល​កាន់កាប់​ភ្នំពេញ ពួកគេ​បានបណ្តេញលោកស្រី​និងគ្រួសារដោយ​បង្ខំចេញពីលំនៅដ្ឋាន។ នៅ​ពេលនោះ​ហើយ​សេចក្តី​វេទនា​ដែលលោក​ស្រីមិន​ធ្លាប់ជួបប្រទេះ បានកើត​​មាន​ជាបន្តបន្ទាប់។ លោកស្រីត្រូវបានបង្ខំ​ឲ្យជ​ម្លៀស​​ពីតំបន់មួយ​ទៅតំបន់​មួយ ដោយ​មិនមានស្បៀង​អាហារហូបចុក​ពេល​ឈឺគ្មាន​ថ្នាំព្យាបាល គ្មានទឹក និងគ្មានទីជម្រក។

ឆ្នាំ១៩៧៦ លោកស្រីត្រូវបានរបបខ្មែរ​ក្រហម​បំបែក​​ចេញពីគ្រួសារ​ឲ្យ​ទៅរស់នៅ​សហករណ៍​ពីរផ្សេង​គ្នា ដោយ​​បង​ប្រុស និង​ឪពុក​ឲ្យរស់នៅ​​សហករណ៍​ស្វាយដូនកែវ ចំណែក​​​លោកស្រី ស្វាមី កូន ម្តាយ និង​ប្អូនប្រុស ឲ្យទៅ​រស់នៅ​ក្នុង​សហករណ៍​កោះជុំ ចាប់​តំាង​ពីពេលនោះមក​​លោកស្រីលែង​បាន​ជួបឪពុក និង​បងប្រុសរហូត​គឺពួកគាត់​បាន​ស្លាប់។ ចំណែក​ប្តីដែល​រស់​នៅ​​សហករណ៍​​ជាមួយគ្នា​ក៏ត្រូវ​បាន​អង្គការ​​បញ្ជូនចេញ​ពី​សហករណ៍ ដោយប្រាប់ថា​ឲ្យទៅធ្វើការកន្លែង​ផ្សេង​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​​បាត់ខ្លួន​រហូត​គឺ​​ត្រូវគេ​យក​ទៅ​សម្លាប់​ចោល​ទៀត។

ឆ្នាំ​១៩៧៧ កូនប្រុស​របស់លោកស្រី​ដែលមានអាយុ៧ឆ្នាំ បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ហើម ដោយខ្វះជីវជាតិ​អាហារ​ហើយ​​បាន​ស្លាប់។ ក្រោ​យ​មកទៀត​អ្នកស្គាល់​​គា្នមកប្រាប់ថា ម្តាយរបស់លោកស្រី  បានស្លាប់​ដោយសារគ្មាន​អាហារ​ហូប​ចុក​គ្រប់​គ្រាន់។

ក្រោយថ្ងៃរំដោះ ៧មករា ឆ្នាំ១៩៧៩ លោកស្រី​គ្មាន​សាច់​ញាតិ​​ក៏បានវិ​លត្រលប់​មក​ភ្នំពេញ ​ក្នុង​​គោល​បំណង​ស្វែង​រក​បងប្អូន​ផ្សេង​ទៀត ដោយ​សង្ឃឹម​ថា​អាច​នៅរ​ស់ខ្លះ ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយទៅវិញ​មិន​ទទួល​បានព័ត៌មាន​អ្វី​សោះ គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ពួក​គាត់​បាន​ស្លាប់​អស់​ហើយ។ ចំណែក​​​ឯ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​លោកស្រី​ដែលធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក​ក៏​ត្រូវ​បាត់​បង់ ខូច​ខាត​ខ្ទេចខ្ទីអស់គ្មានសល់។ ក្រោយ​​ថ្ងៃ៧មករា និង​រហូត​មកដល់​បច្ចុប្បន្ននេះ លោកស្រីរស់នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាពជីវិតក្រលំបាក​វេទនាខ្លាំង​ណាស់។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹង​គម្រោង​សំណង​សំណុំរឿង​០០២/​០១ និង​វិធាន​ការ​នានា​មិន​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​បច្ចេក​ទេស​តុលា​ការ

លោកស្រី ឌីណា បានស្តាប់យ៉ាងចិត្តទុកដាក់​ពីសំណងក្នុងសំណុំរឿង​០០២/០១ បើ​ទោះបី​ជា​សំណង​មិនឆ្លើយតប​នឹងការ​បាត់បង់ក្តី ក៏លោក​ស្រីថ្លែងថា គាត់ពេញចិត្តទៅ​នឹងគម្រោងសំណង​ទាំងនោះ ព្រោះ​វាជានិមិ្មត​រូប​មួយ​​ដែលបង្ហាញ​ពិភព​លោក និង​ប្រជាជនកម្ពុជាថា ពិតជាមានការកាប់​​សម្លាប់មនុស្សដោយអយុត្តិធម៌នៅ​របបខ្មែរក្រហម​ប្រាក​ដ​មែន។ ក្នុង​គម្រោង​សំណង​ទាំងអស់​លោកស្រីពេញចិត្ត ការសាងសង់ស្តូប​រំឭកវិញ្ញាណក្ខន្ធ​ជនរងគ្រោះ និងការផ្សាយ​ឈ្មោះ​ដើម​បណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណីក្នុង​សាលក្រម និង​លើគេហទំព័រ អ.វ.ត.ក។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ
លោកស្រី ឌីណា បានដាក់ពាក្យមកអង្គភាពគាំពារ ជនរងគ្រោះ តាមរយៈអង្គការការពារសិទ្ធិមនុស្ស​អាដហុក កាល​​​ពីឆ្នាំ២០០៨។ លោកស្រីបានទទួល​ស្គាល់លោកសី្រ ទី ស៊្រីនណា ជាមេធាវីតំណាងនៅចំពោះមុខ អ.វ.ត.ក។ លោក​ស្រីត្រូវ​បានកោះ​ហៅឲ្យមកផ្តល់សក្ខី​កម្មនៅ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូង នៃ​អ.វ.ត.ក កាលពីថ្ងៃទី៣០ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៣ កន្លងទៅ។​ តាមរយៈការគាំទ្រ និង​ឧបត្ថម្ភពីអង្គភាពគាំពារជន​រងគ្រោះ លោកស្រីបានជួប​ជាមួយមេធាវី​ជាញឹកញាប់ ចូលរួម កិច្ចប្រជុំ សិក្ខាសាលាតាមខេត្តនានា និងរាជធានីភ្នំពេញ ចូលរួមស្តាប់សវនាការ និងទស្សន​កិច្ច​សិក្សា មក​សាលាក្តីខ្មែ​រ​ក្រហម សារៈមន្ទីរ​ប្រល័យពូជសាសន៍ទួលស្លែង និងជើងឯកជាដើម។

លោកស្រី នាង សាខន ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីសំណុំរឿង ០០២ នៅខេត្តព្រះសីហនុ។
2

ជីវប្រវត្តិ និងរឿងរ៉ាវសង្ខេបក្នុងរបបខ្មែរក្រហម

លោកស្រី សាខន កើតនៅថ្ងៃទី១៥ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៥៤ នៅខណ្ឌទួលគោក រាជធានីភ្នំពេញ។ បច្ចុប្បន្នលោកស្រី​រស់នៅ ភូមិ៣ សង្កាត់១ ក្រុងមិត្តភាព ខេត្តព្រះសីហនុ មុខរបរជាអាជីវករ។ ម្តាយលោកស្រីបានស្លាប់ក្នុង​របបខ្មែរក្រហមដោយសារជំងឺ និងគ្មានអាហារហូបចុក ចំណែកឯ​បងប្រុស លោកស្រី ត្រូវបានកងឈ្លបខ្មែរក្រហម​យកទៅសម្លាប់ នៅ​​ស្រុកពាមរ ខេត្តព្រៃវែង។

មុនថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ លោកស្រីរស់នៅខណ្ឌទួលគោក ក្រុងភ្នំពេញ ជាមួយ ឪពុក-មា្តយ​ បង-ប្អូនចំនួន​៥នាក់ ប្តី និង​កូនប្រុសម្នាក់។ នៅថ្ងៃជ័យជំនះរបស់របបខ្មែរ ក្រហមចូលកាន់​កាប់ភ្នំពេញ លោកស្រី ត្រូវបាន​ជម្លៀស​ភ្លាមៗ​ដោយ​បង្ខំឲ្យចេញ​ពីទីក្រុងភ្នំពេញ។ នៅ​តាម​ផ្លូវ​លោក​ស្រី​បាន​ឃើញ​មនុស្ស​ជាច្រើន​បង្ខំឲ្យចាកចេញ​ពីភ្នំពេញ​ដូច​ក្រុមគ្រួសារ​លោក​ស្រីដែរ។ ដោយ​សារ​ស្វាមីលោកស្រីនឹករឭកគ្រួសារនៅសុ្រកកំណើតឯខេត្តកំពង់ធំ ពេលនោះ លោកស្រី បានបែក​ដំណើរ​ជាមួយ​ម្តាយ និង​បង-ប្អូនដែលពួកគាត់ចង់ធ្វើដំណើរ​ទៅ​ខេត្តព្រៃវែងជាស្រុកកំណើត។ ពេល​នោះ​លោក​ស្រី​បាន​ធ្វើដំណើរ​ជាមួយ​ប្តី ទោះបីជាយ៉ាងណា គាត់មិនបានធ្វើ​ដំណើរទៅដល់កំពង់ធំ​ដូចការគ្រោង​ទុកទេ ដោយ​សារទិសដៅ​លោកស្រី​ផ្ទុយពីអ្វីដែលក្រុម​ខ្មែរ​ក្រហមចង់​បាន​។   

ឆ្នាំ ១៩៧៦ លោកស្រីបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរហើយ លោកស្រី បានព្យាបាលជំងឺ​ក្នុងសហករណ៍​ភូមិដំបង​ពាត់ ក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម អស់រយៈពេល ៥ខែ ទើបជំងឺជាសះស្បើយ​ដោយសារមានការ​យកចិ​ត្តទុកដាក់​ពីគ្រូពេទ្យ និង​ស្វាមី​ជួយ​មើល​ ថែទំា។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨ លោកស្រី សម្រាលបានកូនស្រីម្នាក់។ ​ក្រោយរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំ​លោកស្រី ក៏បានមករស់​នៅ​ភ្នំពេញ ជាបន្តបន្ទាប់លោកស្រី​បាន​ជួបជាមួយបង-ប្អូនវិញ និងបានទទួលដំណឹង​ពីការស្លាប់​របស់ម្តាយ និង​បង​ប្រុសម្នាក់​នៅឯ​ស្រុក​ពាមរ ខេត្តព្រៃវែង។ 

ចំណាប់​អារម្មណ៍​ទាក់​ទងនឹងគម្រោងសំណង​សំណុំរឿង០០២/​០១ និង​វិធាន​ការនានា​មិនពាក់​ព័ន្ធ​នឹងបច្ចេក​ទេស​តុលាការ

គម្រោងសំណង១៣ ក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០១ លោកស្រីសាខន​មានការពេញចិត្ត ព្រោះ​ឆ្លងតាមការ​ប្រជុំ​រវាង​ដើម​​បណ្តឹង និង​មេធាវី​រយៈពេល​កន្លង​មក គម្រោងទាំងនេះ​គឺឆ្លើយតប​ទៅនឹងអ្វីដែល​ដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី​បាន​ស្នើ​សុំ​។ គម្រោង​សំណង ដែល​លោក​ស្រី​ពេញ​ចិត្ត​ជាង​គេគឺ ទិវាជាតិនៃ​ការចងចាំ។ ទិវាជាតិនៃការចងចាំនេះ មានគោលបំណង​បង្កើត​ទិវាជាតិ នៃ​ការ​ចង​ចាំផ្លូវការ ដើម្បីរំឭកដល់ជនរងគ្រោះ និងអ្នកដែលមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម។ រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានបង្ហាញរួចហើយ​នូវការ​យល់​ព្រ​មជាគោលការណ៍​ដើម្បីបង្កើតទិវានេះ។ បើតាម​លោកស្រីប្រសិនបើ​មិន​មានការរំឭក​នេះទេ នៅ​ថ្ងៃខាងមុខ​មនុស្ស​​ជំនាន់​ក្រោយនឹងភ្លេច ពីការឈឺចាប់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។​ សម្រាប់សំណងក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ លោកស្រី​បាន​ស្នើឲ្យ​បញ្ចូល​គម្រោងសំណង​​ការកសាងមជ្ឈ​មណ្ឌលចាស់ជរា តាមបណ្តាខេត្ត  ដើម្បីអាចឲ្យចាស់ជរា​ពីរបបខ្មែរក្រ​ហម​អាច​មាន​ទីពឹង។ 

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ
កាលពីឆ្នាំ ២០០៩ លោកស្រីសាខន បានដាក់ពាក្យសុំតាំងខ្លួនជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមក អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ និង​បានជ្រើសរើស​លោក ឡោ ជុនធី ជាមេធាវី។ លោកស្រីគឺជាជនបង្គោលរបស់ អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ ប្រចាំ​ខេត្ត​ព្រះ​សីហនុ។  លោកស្រីបានចូលរួមក្នុងដំណើរការក្តី​នៅចំពោះមុខ អ.វ.ត.ក ហើយលោកស្រីបានទទួលព័ត៌មាន​​ពីមេធាវី​លោក​ស្រី​ជា​ប្រចាំ តាមរយៈដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សា ចូលរួមស្តាប់សវនាការ ប្រជុំ និងសិក្ខាសាលាផ្សេងៗ ដែល​រៀបចំ​ឡើង​ដោយ​អង្គភាពគាំពារ​ជនរងគ្រោះ ហើយលោកស្រីក៏បានទៅទស្សនា និងស្វែងយល់ពីទីទាំងឧក្រិដ្ឋកម្មនានាទាំង​រាជធានីភ្នំពេញ និង​បណ្តា​ខេត្តមួយចំនួន។     

លោក ជឹម សារឹម ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីសំណុំរឿង ០០២ នៅខេត្តកោះកុង។
3

ជីវប្រវត្តិ និងរឿងរ៉ាវសង្ខេបក្នុងរបបខ្មែរក្រហម
លោក សារឹម កើតនៅថ្ងៃទី០៥ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៥២ នៅភូមិស្តៅ ឃុំស្តៅ ស្រុកកងមាស ខេត្តកំពង់ចាម។ បច្ចុប្បន្ន រស់​នៅភូមិ​នាង​កុក ឃុំប៉ាក់ខ្លង សុ្រកមណ្ឌលសីមា ខេត្តកោះកុង។ ក្នុងសម័យខ្មែរក្រហមលោក​ត្រូវបា​នចាប់​ដាក់​គុក ក-១០០ នៅភូមិ​ខ្ចៅ ស្រុកកងមាស ខេត្តកំពង់ចាម បងប្អូន និងសាច់ញាតិលោកជាច្រើនត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។

នៅមុនឆ្នាំ ១៩៧៥ លោក និងក្រុមគ្រួសាររស់នៅ​ភូមិស្តៅ ឃុំស្តៅ ស្រុកកងមាស ខេត្តកំពង់ចាម។ នៅក្រោយឆ្នាំ ១៩៧៥ ពេលដែលខ្មែរក្រហមបានយកជ័យជំនះលើកងទ័ព​លន់ នល់ ជីវភាពរស់​នៅរបស់​លោក​ផ្លាស់​​ប្តូរ​​ទៅរកភាព​​លំបាក​ពីមួយ​ថ្ងៃទៅមួយ​ថ្ងៃ។ បើទោះបីជាលោកមិនត្រូវបានរបបខ្មែរ​ក្រហម​ជម្លៀស​ទៅតំបន់​ឆ្ងាយៗ ក៏ដោយ​ក៏លោកត្រូវបាន​បង្ខំឲ្យធ្វើការ បង្អត់​អាហារ  និងជួបភាព   លំបាកដូចអ្នកជម្លៀសថ្មីដទៃទៀតដែរ។

ឆ្នាំ ១៩៧៦ ខ្មែរក្រហមបាននាំ អ៊ុំប្រុស-ស្រី ពូ និងបង ប្អូនរបស់លោកយកទៅរៀនសូត្រ ហើយ​ក៏បាន​បាត់​ខ្លួន​រហូត​ដល់​សព្វថ្ងៃ។ ក្នុងឆ្នាំដដែលនេះលោកគឺជាសាក្សីម្នាក់ដែលបានឃើញ​សកម្មភាព របស់ឈ្លបខ្មែរក្រហមនាំយកកងចល័ត​ចំនួន​​៧១​នាក់​យកទៅសម្លាប់ទាំងថ្ងៃ។

ឆ្នាំ១៩៧៧ លោកត្រូវបានខ្មែរក្រហមឲ្យឡើង​ប្តេជ្ញាចិត្ត ចាប់គូរជាប្តីប្រពន្ធ​ជាមួយលោកស្រី រត្ន័ ម៉ូលី ហើយ​ក៏បាន​ផ្លាស់​ទី​លំនៅទី​សុ្រកខាង​ប្រពន្ធ នៅភូមិកងតានឹង ឃុំកងតានឹង សុ្រកកងមាស ខេត្តកំពង់ចាម។​ ប៉ុន្តែរៀប​ការបានតែ១ សប្តាហ៍ លោក​ត្រូវបានខ្មែរក្រហម​ចាប់ដាក់គុក ដោយចោទប្រកាន់ថា បាន​ក្បត់នឹងអង្គការ។ ឈ្លប់​ខ្មែរក្រហម​បានចាប់​លោក​ដាក់​គុក ​ក-១០០ ក្នុងស្រុកកងមាស ខេត្តកំពង់ចាម រយៈពេលជិត ១ឆ្នាំដោយដាក់​ច្រវ៉ាក់ជើង បង្អត់អាហារ ក្នុងមួយ​ថ្ងៃឲ្យ​ហូបតែពោត​មួយ​កំណាត់ប៉ុណ្ណោះ ហើយបង្ខំឲ្យធ្វើការទាំងអស់កម្លាំងដោយឲ្យរែកលាមកមនុស្សពីបង្គន់ដោយកំណត់​ក្នុង១ថ្ងៃឲ្យបាន ១០ អង្រែក ដើម្បីយកទៅលាយជាមួយដីដំបូក​ធ្វើជីលេខ១។ ចំណែកប្រពន្ធរបស់លោកត្រូវបានខ្មែរក្រហមបង្ខំឲ្យធ្វើការជាទម្ងន់ គ្មាន​ពេលសម្រាកទាំង​មានផ្ទៃពោះ។

ចំណាប់អារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងគម្រោងសំណង​សំណុំរឿង០០២/​០១ និងវិធានការនានាមិនពាក់​ព័ន្ធនឹងបច្ចេកទេស​តុលាការ

ក្រោយពីបានស្តាប់ការពន្យល់របស់មន្រ្តី អង្គភាពគាំពារ​ជន​រងគ្រោះ ក្នុងកិច្ចប្រជុំនៅ​ខេត្តកំពត ស្តីពីសំណង សំណុំ​រឿង០០២/០១ និងវិធានការនានា​មិនពាក់ព័ន្ធនឹង​បច្ចេកទេសតុលាការ និងស្ថានភាព​មូលនិធិដែលរៃអង្គាស៍​បាន។ លោកសារឹម បាន​បង្ហាញ​ពីចំណាប់អារម្មណ៍​របស់លោកថា គម្រោង​សំណង​ទាំងនេះ​ពិតជាបានឆ្លើយតប​ទៅ​នឹង​ការ​ចង់បាន​របស់​ដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី។ គម្រោងដែលលោកពេញចិត្តជាងគេបំផុតក្នុងចំណោម​គម្រោង​សំណងទាំង១៣ នោះគឺ ទិវា​ជាតិ​នៃ​ការ​ចងចាំ និងគម្រោងការតាំងពិព័រណ៍​អចិន្រ្តៃយ៍ ព្រោះគម្រោងទាំងពីរនេះ បង្ហាញឲ្យក្មេងជំនាន់​ក្រោយ​បាន​ដឹ​ង​ពីរបប​ខ្មែរ​ក្រហម និងរបបនេះ​មិន​ត្រូវបានបំភ្លេចជារៀង​រហូត។ លោកបានសុំណូមពរ​ក្នុងគម្រោង​សំណង​​​សំណុំរឿង ០០២/០២ ឲ្យ​បញ្ចូល​គម្រោងការកសាងសាលារៀន និងមន្ទីរពេទ្យ នៅតាមទី​ជនបទឆ្ងាយៗដាច់ស្រយាល ដែល​រដ្ឋាភិបាល​មិនទាន់បានកសាង។

ការគាំទ្ររបស់អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ
លោក សារឹម បានដាក់ពាក្យបណ្តឹងសុំតាំងខ្លួនជា​ដើម​បណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមក អង្គភាពគាំពារជនរងគ្រោះ កាលពីឆ្នាំ២០០៩។ លោក​បានជ្រើសរើសយកមេធាវី លោកស្រី ស៊ិន សូវ៉ន និងលោក ហុង គឹមសួន ក្នុងក្រុមអ្នកច្បាប់ការ​ពារសិទ្ធិកម្ពុជា ធ្វើជា​តំណាង​នៅចំពោះមុខ អ.វ.ត.ក។ លោកគឺជាជនបង្គោល​​របស់ អង្គភាពគាំពារជនរគ្រោះ ប្រចាំស្រុកមណ្ឌលសីមា ខេត្ត​កោះកុង។ ក្នុងនាម​ជាដើមបណ្តឹង​រដ្ឋប្បវេណី និង​ជាជនបង្គោល​លោកបានចូលរួមកម្មវិធី​ជាច្រើនដូចជា៖ វគ្គបណ្តុះបណ្តាល ប្រជុំ​ សិក្ខាសាលា  ទស្សនកិច្ចសិក្សា សវនាការ វេទិកា​ នៅ​រាជធានីភ្នំពេញ និងតាមបណ្តាខេត្ត។

 
Victims Support Section of the ECCC